Zbliżają się właśnie dokładnie 82 lata od chwil, które na zawsze zdefiniowały tożsamość naszej małej ojczyzny. W lipcu 1944 roku ulice Lubartowa stały się areną wydarzeń niezwykłych. W ramach akcji „Burza” miasto na krótki, dramatyczny, ale jakże piękny czas zrzuciło jarzmo okupacji. Stało się to możliwe dzięki niezłomnym żołnierzom legendarnej 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej, którzy ramię w ramię z lokalnymi oddziałami podziemia przynieśli nam upragnioną wolność.
Dziś, przemierzając Lubartów, idziemy śladami tamtych bohaterów. Ich krew, pot i nadzieja wsiąkły w miejsca, które mijamy każdego dnia:
Rynek Miejski – strategiczny punkt kontaktowy AK, gdzie tętniło serce konspiracji.
Kościół oo. Kapucynów – ostoja ducha, świadek cichych modlitw o wolną Polskę i schronienie dla walczących.
Miejsce Męczeństwa – dawna katownia Gestapo, niemy świadek ceny, jaką przyszło zapłacić za wierność Ojczyźnie.
Szkoła Powszechna – bastion tajnego nauczania, gdzie z narażeniem życia walczono o polskie słowo i tożsamość młodego pokolenia.
Ta rocznica to także wspomnienie brawury, która do dziś budzi podziw. To przecież na naszych torach, tuż pod wiaduktem kolejowym, rozegrała się spektakularna „Akcja pociąg”. Partyzanci bezwzględnie sparaliżowali niemiecki transport, zdobywając bezcenne uzbrojenie.
Wolność tamtych dni miała jednak gorzki finał. Pobliski Skrobów szybko stał się symbolem tragicznego losu powojennych obrońców Polski – miejscem sowieckiego obozu internowania, w którym więziono i torturowano żołnierzy AK, w tym bohaterów z Wołynia.
Dziś naszym obowiązkiem jest pamiętać. Nie tylko o dowódcach i regularnych oddziałach, ale i o Cichych Bohaterach – mieszkańcach Lubartowa, którzy w ukryciu dostarczali żywność, leki i bezcenne informacje wywiadowcze. Aby oddać im hołd, budujemy nowoczesny, Wirtualny Pomnik. Niech ta świetlista kolumna pamięci na zawsze połączy przeszłość z przyszłością.
Cześć i chwała Bohaterom 27. WDP AK oraz wszystkim Obrońcom Ziemi Lubartowskiej!
