📜 APEL PAMIĘCI – LUBARTÓW, 22 LIPCA 2026
W 82 rocznicę wyzwolenia Lubartowa i ostatniej walki o miasto
Mieszkańcy Ziemi Lubartowskiej,
Młodzi, Starsi, Rodziny, Goście,
Stajemy dziś, 22 lipca 2026 roku, w miejscu, które pamięta.
W miejscu, które widziało odwagę, strach, nadzieję i cenę wolności.
W miejscu, które 82 lata temu było świadkiem ostatniej walki o Lubartów.
W miejscu, które widziało odwagę, strach, nadzieję i cenę wolności.
W miejscu, które 82 lata temu było świadkiem ostatniej walki o Lubartów.
Stajemy tu, aby przywołać tych, którzy walczyli,
tych, którzy zginęli,
tych, którzy wrócili,
tych, którzy nie wrócili,
i tych, którzy nigdy się nie poddali.
tych, którzy zginęli,
tych, którzy wrócili,
tych, którzy nie wrócili,
i tych, którzy nigdy się nie poddali.
Wzywam do Apelu Pamięci:
Żołnierzy Armii Krajowej,
którzy 22 lipca 1944 roku ruszyli do walki o Lubartów,
którzy zdobyli pociąg sanitarny, koszary, dworzec,
którzy walczyli pod Annoborem, Firlejem, Lisowem, Rokitnem,
którzy wprowadzili do miasta pierwszą wolność — choć trwała tylko dwa dni.
którzy zdobyli pociąg sanitarny, koszary, dworzec,
którzy walczyli pod Annoborem, Firlejem, Lisowem, Rokitnem,
którzy wprowadzili do miasta pierwszą wolność — choć trwała tylko dwa dni.
Stańcie do Apelu!
Żołnierzy 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK,
którzy przeszli setki kilometrów,
którzy ocalili tysiące cywilów na Wołyniu,
którzy maszerowali przez Lubartów w szyku czwórkowym,
śpiewając „Marsz, marsz Polonia”,
nie wiedząc, że to ich ostatni marsz jako dywizji.
którzy ocalili tysiące cywilów na Wołyniu,
którzy maszerowali przez Lubartów w szyku czwórkowym,
śpiewając „Marsz, marsz Polonia”,
nie wiedząc, że to ich ostatni marsz jako dywizji.
Stańcie do Apelu!
Żołnierzy rozbrojonych w Skrobowie,
którzy w nocy z 25 na 26 lipca 1944 roku oddali broń,
ale nie oddali honoru,
którzy płakali w ciszy,
którzy rozeszli się w różne strony świata,
z pięcioma dolarami w kieszeni i ciężarem historii na ramionach.
ale nie oddali honoru,
którzy płakali w ciszy,
którzy rozeszli się w różne strony świata,
z pięcioma dolarami w kieszeni i ciężarem historii na ramionach.
Stańcie do Apelu!
Dowódców, którzy nie ugięli się przed rozkazem,
płk. Jana Kotowicza „Twardego”,
por. Władysława Czermińskiego „Jastrzębia”,
por. „Bratka”,
kpt. „Hrubego”,
kpt. „Rokicza”,
i wszystkich, którzy wiedzieli, że wolność nie kończy się w rozkazach.
por. Władysława Czermińskiego „Jastrzębia”,
por. „Bratka”,
kpt. „Hrubego”,
kpt. „Rokicza”,
i wszystkich, którzy wiedzieli, że wolność nie kończy się w rozkazach.
Stańcie do Apelu!
Żołnierzy, którzy nie złożyli broni,
którzy poszli do lasu,
którzy walczyli w bunkrach, w kryjówkach, w nocnych akcjach,
którzy nie uznali nowej władzy,
którzy wierzyli, że wolność nie kończy się w Skrobowie.
którzy walczyli w bunkrach, w kryjówkach, w nocnych akcjach,
którzy nie uznali nowej władzy,
którzy wierzyli, że wolność nie kończy się w Skrobowie.
Wzywam szczególnie:
Zdzisława Brońskiego „Uskoka”,
dowódcę, który nigdy się nie poddał,
który walczył aż do końca,
który stał się legendą Lubelszczyzny.
dowódcę, który nigdy się nie poddał,
który walczył aż do końca,
który stał się legendą Lubelszczyzny.
Stańcie do Apelu!
Mieszkańców Lubartowa,
którzy pomagali, ukrywali, karmili, opatrywali,
którzy ryzykowali życie,
którzy pamiętali, gdy pamiętać było niebezpiecznie.
którzy ryzykowali życie,
którzy pamiętali, gdy pamiętać było niebezpiecznie.
Stańcie do Apelu!
Wszystkich, którzy zginęli za wolność,
bez grobów, bez nazwisk, bez świadków,
ale nie bez pamięci.
ale nie bez pamięci.
Stańcie do Apelu!
Młodzi, to do Was:
Nie prosimy Was o bohaterstwo.
Nie prosimy o mundur.
Nie prosimy o walkę.
Nie prosimy o mundur.
Nie prosimy o walkę.
Prosimy o jedno:
Pamiętajcie.
Bo naród, który pamięta swoich bohaterów, nigdy nie jest słaby.
A naród, który o nich zapomina — przestaje być sobą.
A naród, który o nich zapomina — przestaje być sobą.
22 lipca 2026 roku Lubartów pokazuje, że pamięta.
A jeśli pamięta Lubartów — pamięta Polska.
A jeśli pamięta Lubartów — pamięta Polska.
Chwała Bohaterom!
Cześć Ich Pamięci!
